Toen ik heuvel-op op een Belgisch duinpad een uitwaaierend gezin achterop reed, week ik naar links uit van de ene betonplaat naar de andere.
Door laag tegenlicht en onoplettendheid belandde ik in de uitgespoelde spleet tussen beide in, een diepte die niet met teer bleek te zijn opgevuld.
Als een volleerd judoka klapte ik af (nou ja, ik moest mij gewonnen geven, nietwaar!) maar kwam toch onzacht op het wegdek neer.
Ik moet zeggen: op mijn heup, bijna lies, knie, schouder. In mijn eer aangetast (die familie!) krabbelde ik overeind, constateerde geen zichtbare schade aan mijn fiets noch mijn broek en alleen aan mijzelf - dat groeit vanzelf weer uit, dacht ik nog.
Ik kwam de anderen achterop en fietse later de vervelende gevoelens naar de vergeethoek, totdat wij in Retranchement bij een lager gelegen houten (fiets)brug kwamen. Daar ging het fout en moest ik accuut stoppen om te kijken wat er aan de hand was.
Nadat ik was afgestapt bleek een hele rand van de naaf van het voorwiel te zijn afgescheurd, zodat vier spaken in een keer waren losgetrokken.
Geen sprake meer van dat ik nog naar huis zou kunnen fietsen, totdat Rob S de oplossing bedacht.
Retranchement = Henk van H = 26inch wiel = mobieltje gebruiken.
Een simpele doch geniale vonst.
Het lot was me vanaf toen goed gezind. H van H bleek thuis te zijn, kon wel een wiel missen en kwam subiet op de ligfietstaxi dat wiel brengen.
Tien minuten later was mijn ligfiets weer geschoeid en kon ik met een stergespaakt voorwiel - gelijk aan mijn beschadigd wiel - naar huis rijden!
Dat was het verhaal! (in het kort).
Ik groet u!
Een stergespaakte Tarquinius
