Overslag
 |
 |
 |
 |
" Om kwart voor tien trof ik Peter op een niet geheel legale plaats voor de tolpoorten waar patroeierende agenten hem al twee maal door de vingers hadden gezien! Ik zag hem ook niet over het hoofd en snel laadden we zijn Baron met behulp van fietsbinne nbanden tegen mijn M5/26-26 op de drager en reden de tunnel door.
Buitengekomen straalde de zon ons tegemoet en Peter overreedde mij de auto bij het glazen buspaleis neer te zetten en 'die 17 kilometer' naar het beginpunt van de tocht te fietsen. Ik had natuurlijk alerter moeten reageren, maar sliep nog half? De afs tand bleek uiteindelijk 24,3 km en de tijd wat krap - ik wilde onderweg bovendien handschoenen aan en later een trui uittrekken.
Na stevig doortrappen waren we maar een kwartier te laat. Buiten zijn huis werden we vriendelijk opgewacht door de gastheer (Marc, Hurricane) en een aantal fietsers. Even later kwam ook Job aangereden, die met de boot over was gekomen.
We waren nu compleet - 11 man, waar zijn de vrouwen? - en toerden door het herfstlandschap. Het weer was redelijk zonnig maar de herfstkleuren min of meer over het hoogtepunt, want veel blad was al van de bomen gewaaid. Er was voildoende over om toch geweldig te genieten, hoor!
Wij dachten dat er geen mensen in die hoek van Zeeuws-Vlaanderen woonden, totdat wij erachter kwamen dat onze gastheer zijn best had gedaan om alle woonkernen te vermijden! Daarvoor in de plaats hebben we enkele gedenkwaardige kasseienwegeltjes gerede n, die alles zo deden ratelen dat zelfs ons geraamte bijna uit het lijf rammelde.
Later op de middag werd het toch kouder - de wolken schoven voor de late zon - en regende het enkele druppels koud water (de warme kraan stond in elk geval daarboven niet open) Besloten werd de tocht wat in te korten en enkelen splitsten zich af om hu iswaarts te keren. Even schuilend onder een grote brug waar de rest van de groep overheen moest namen Peter, een Vaamse Rijder (verdorie, zijn naam weer vergeten!) en ik afscheid en zijn richting auto gereden waar we nogmaals afscheid namen en onze fiet sen opgespten. (het bagagerek, dan) Ik had gehoopt een persoonlijk afstandsrecord te breken - helemaal met de aanloop naar het beginpunt meegerekend - maar het geimproviseerde inkorten van de tocht deed mijn teller op 85 km stilstaan.
Zelf vind ik het altijd wereldverbeterend dat we met een multinationale groep fietsers zulke tochten maken. Met een goed gevoel in mijn donder zit ik dan ook deze regels te typen.
Tarquinius - grensoverschrijdend - Noyon"