ZILT

"In de hoop dat jullie het onderhoudend vinden om te lezen!

Dat het fietsen in groep zo zijn eigen moeilijkheden geeft, was gelijk duidelijk toen ik - twee bochten bij mijn huis vandaan - de Stationsbrug opdraaide en links voorsorteerde om dat onmogelijke gaatje naar het fietspad aldaar in te slaan. Vorig jaar stonden we daar op de stoep in het zonnetje tegenover het Station op elkaar te wachten. Nu zag ik al rijdend echter niemand, totdat ik Peter Rijk op zijn lage fiets aan zag komen, die een gebaar voor zich uit maakte en geen aanstalten had gemaakt om op de gebruikelijke plek te stoppen. Ik begreep dat ik in plaats van links, rechts moest afslaan, maar knalde bij deze correctie bijna in de flank van een autobus. De chauffeur had kans gezien om met ijzingwekkende vaart en precisie de ruimte die ik net had vrijgemaakt, op te vullen en hem pal naast mij te brengen. In the blink of an eyelash, om het zo maar eens te zeggen. Wat een lompe doordouwer was dat zeg!

Met grote stuurmanskunst en onmiddellijk helder inzicht in de veranderde situatie, nu plotseling het metershoge blauwgelakte plaatwerk mij onverbiddelijk de vrije doorgang versperde, liet ik het enorme gevaarte voorbijschieten en zag achter de schuivende panelen de groep gniffelende ZILTers in de luwte van het elektriciteitsgebouwtje staan. Ik sloeg af. De dag begon goed!

Daar waren: Rob Stricker, die snel en vaardig een bandje aan het verwisselen was, daar hij er al een tochtje op had zitten en lek was gereden in glas. Robert Lammerts in een mooi tenue en met helm, die al heel wat kilometers tegenwind in de benen had en meldde, dat hij dan niet boven de 16km uitkwam. Perry, die ik voor het eerst de hand schudde - hij heeft uit voorzorg getraind voor hij zich bij de groep wilde aansluiten. Even later kwam Job Coppoolse aanrijden op zijn prachtige hoge (lig-)fiets. En Peter en ikzelf natuurlijk! Ik hoop dat ik jullie namen voluit mag noemen en dat ik ze goed gespeld heb!

Rob moest naar zijn tas terugkomen en mopperde dat hij tien Eurocent nodig had voor wat lucht in zijn nieuwe band en toen konden we op weg. Langer dan de tien minuutjes wachten op René Hoogenboom leek ons niet zinvol. Hij had misschien gezegd en hij heeft een roeifiets en geen zeilfiets! Misschien dat de harde wind hem afhield van deelname? We gingen de brug over en de stad uit over de Veerse Weg. Het was zonnig maar winderig weer en toen de breedte van het fietspad dat toeliet, gingen we twee aan twee rijden en met elkaar in gesprek. Veere reden we voorbij, om langs het Veerse Meer richting Vrouwenpolder te rijden, een vertrouwd traject.

Het rijden in groep. Op een gegeven moment was ik met Rob aan het kletsen over voorvorken, wielen met dynamonaaf, de nieuwe aanplant bij M5 en meer van die zaken, toen ik door onoplettendheid van de weg afraakte. Ik hobbelde vlak naast het asfalt in het gras en deed het domste wat ik kon doen, door weer het fietspad op proberen te sturen. (Afremmen tot stilstand is nog altijd de beste manier) Ik wilde bijblijven en mijn geluk forceren, maar dat werkte niet. Ik zag mijn wiel achter de - hoge - opstaande rand haken en sloeg met een klap tegen het wegdek. Daarbij schaafde ik een aantal knokkels van mijn linkerhand en stuiterde niet zachtzinnig op mijn rechterbil. Steunend kwam ik overeind en deed met moeite enkele passen bij de op de grond liggende fiets vandaan, alsof ik er niets meer mee te maken wilde hebben. Enkele medeliggers kwamen zorgzaam teruggesneld, vroegen naar mijn welbevinden en bogen zich met evenveel zorg over het gevelde vehikel, waarbij zij met voorzichtige vingers de ketting weer op het voorblad legden en de verbogen snelheidsmeter fatsoeneerden. Ook voor mij was er aandacht in de vorm van een tissue om mijn hand te deppen en een tabletje druivensuiker tegen de schrik en voor de droge keel. Mijn 'snelle broek' heeft een gat in de kuit en mijn computerstoel zit nu lang niet meer zo lekker, dankzij mijn pijnlijk achterwerk!

Even snel als het gebeurd was, waren we weer onderweg, terwijl Rob nog gevat opmerkte: nu heb je wel weer wat om over te schrijven! (Hier is het resultaat, Rob!) Verderop reden we het tunneltje bij Vrouwenpolder door en rechtsaf langs de Veerse Dam. Koffie? Ja, koffie! Er werd halt gehouden bij De Banjaard, waar koffie en appeltaart werd besteld. Doordat hij behoorlijk was gaan prikken, kwam ik op het idee mijn hand te laten ontsmetten, waarvan de dienstdoende EHBO'er nog een behoorlijke show maakte. Job en ik splitsten ons van de groep af. Ik moest 's middags weer in Middelburg zijn en Job wilde mij wel vergezellen en met een omweg ook naar huis. De anderen gingen door naar Schouwen.

Wij wilden boven over de Veerse Dam terugfietsen, waar een behoorlijk stevige wind ons de adem benam. Families op gewone fietsen waren afgestapt, om lopend de wind te trotseren. Job wees mij ten overvloede op het grote voordeel van de ligfiets. Ook wij reden niet harder dan 16km. Verderop vonden wij binnendoor nog een stukje fietspad door een bos en kwamen na enkele keren afslaan over lange binnenwegen in De Veerse Poort aan. Ik nodigde Job mee naar huis, waar hij een beker melk accepteerde. Voor mij had hij enkele digitale foto's van de gereden tocht, die dankzij de moderne techniek eenvoudig in mijn PC te laden waren. Toen ging ook hij er weer vandoor. Ik heb gedoucht en was klaar voor mijn middagafspraak.

Het was heel plezierig weer eens met een aantal ZILTers gefietst (en gesproken!) te hebben.

Tot ziens, tot ZILT!

Tarquinius"